Yarım Yüzyıl Sonra Sahipsiz Mezarlar

Antalya’nın Aksu ilçesinde, 1974 yılında karbonmonoksit zehirlenmesiyle yaşamını yitiren iki tarım işçisinin mezarları, 50 yıl sonra hâlâ sahipsiz kalmaya devam ediyor.

Olayın Detayları

1974’te Topallı Mahallesi’nde bir çadırda konaklayan Şükrü Demir (Sivas) ve Enver Tok (Bolu‑Düzce) isimli iki tarım işçisi, sobadan sızan karbonmonoksit gazına maruz kalarak sabah saatlerinde ölü bulunmuşlardı. O dönemde ailelerine ulaşmanın imkânsız olduğu bildirildiği için, işçilerin bedeni Topallı Mezarlığı’na defnedildi.

Tanık Görüşleri

72 yaşındaki köy sakini Hüseyin Alkan, olayın gerçekleştiği dönemde askerlik hizmetinde olduğunu ve olayın nasıl gerçekleştiğini şöyle anlatıyor: “Ben askerdeyken bu işçiler köyümüze gelmiş. Amcam onlara iş vermiş, yedirmiş içirmiş, çadırlarını kurdurmuş. Daha ilk gece sobayı çadırlarının içine almışlar. Odun tam yanmayınca gaz çıkmış ve sabah ölü bulunmuşlar. Jandarma ve savcı gelmiş, işlemler yapılmış. Ailelerine ulaşılamadığı için köylüler olarak defnetmişiz.”

Alkan, resmi prosedürlerin ardından cenazelerin köyde defnedildiğini ve ailelerine ulaşamayan yetkililerin bu durumu “vicdani bir rahatsızlık” olarak nitelendirdiğini ekliyor.

Mezarların Durumu ve Toplumsal Hassasiyet

Alkan ve oğlu Mustafa Alkan, mezarların sahipsiz kalmadığını, haftanın bir günü gelip mezarları temizlediklerini ve Fatiha okuduklarını belirtiyor. Ancak “çocuğu ve eşini hâlâ bekleyen ailelerin varlığını hatırlatmak” için bu mezarların hâlâ birer hatıra niteliğinde olduğunu vurguluyor.

İki işçinin ailelerine ulaşılması için Alkan, yerel yönetimlere ve ilgili kurumlara çağrıda bulunarak, kayıtların gözden geçirilmesi ve ailelerin bulunması yönünde bir “vatandaşlık görevi” talep ediyor.

“Bir vatandaşlık görevi yapabilirsek ne mutlu bize. Aileleri bilsin, gelsinler, mezarlarını görsünler.”

Bu olay, özellikle kırsal bölgelerde yaşanan benzer kazaların ardından kayıtların eksikliği ve aile iletişiminin nasıl kırılabildiği konusuna dikkat çekiyor. Uzmanlar, karbonmonoksit zehirlenmelerinin önlenmesi ve mağdur ailelere ulaşılabilmesi için daha sistematik bir veri yönetimi öneriyor.